ခရီးသည္

ဥကၠာကုိကို

(၁)

““ဘုရားေရ…””

သူ႔ႏႈတ္မွ အာေမဋိတ္သံထြက္ျခင္းျဖစ္သည္။

““ေ၀…..””

သူ႔အသံေနာက္မွာကပ္ပါလာသည့္ ျပန္ထူးသံတစ္ခုေၾကာင့္ သူအူလည္လည္ျဖစ္သြားရသည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ၾကည့္လိုက္ ေတာ့လည္းမည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွွ် မေတြ႕ရ။သူေရာက္ေနတာကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးျဖစ္ျပီး ပုန္းခိုေနစရာသစ္ပင္၀ါးပင္လည္း မရွိ။ သူနည္းနည္း“တင္း” သြားသည္။ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ကာလက္သီးဆုပ္၍…

““ဘယ္ေကာင္လဲကြ.. ငါ့ကိုေလွာင္တာ…ေတာက္””

(၂)

ဒီလိုႏွင့္ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ကုိ သူေရာက္ခဲ့သည္။ ျမိဳ႕ေလးကက်ဥ္းေျမာင္းလြန္းျပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလူေတြပ်ားပန္းခတ္ သြားလာေနၾက၏။ ရုတ္တရက္ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ဗရပြႏွင့္ လူၾကီးတစ္ဦးက အ၀တ္မပါကိုယ္ဗလာလံုးတီးျဖင့္ သူ႔ေဘးမွ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။

““ေအာင္ျပီကြ…ေအာင္ျပီ..ေအာင္ျပီ””ဟုလည္းေျပးလႊားရင္းေၾကြးေၾကာ္သြားေလသည္။

သူစိတ္လႈပ္ရွားသြားသည္။ လူၾကီးေျပးသြားရာကိုလက္ညိဳးထိုး၍…

““ဒါ…. ဒါ… အာခီမီးဒီးစ္ ပဲ””

သူလႊတ္ခနဲေအာ္လိုက္ေတာ့ အနားမွ ကြမ္းယာသည္တစ္ဦးကလွမ္းေျပာသည္။

““ဘယ္ကအာခီမီးဒီးစ္ ရမွာလဲ… ဒါ ဒီျမိဳ႕က အရူးဖိုးေအးဗ်””

““ဟမ္””

(၃)

ေလွ်ာက္လာရင္း လူတစ္ေယာက္ကိုသြားေတြ႕သည္။ သိပ္ေတာ့ဟန္မက်။ ထိုလူ႔ကိုၾကည့္ရတာ နည္းနည္းေလး ေတာ့လြဲေနပံုရသည္။ လမ္းခြဆံု တစ္ေနရာမွာျဖစ္၏။ သူလွမ္းေခၚ လိုက္သည္။

““ဗ်ဳိ႕…. ေဟ့လူ””

ထိုလူကသူ႔ကိုတစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ျပီးလက္ကာျပသည္။ အနားကိုသူကပ္သြားေတာ့ ထိုလူကသူ႔ဘာသာတစ္ေယာက္ တည္းအလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ လက္ထဲမွာတီဗီရီမုတ္တစ္လံုးကိုကိုင္ကာဟိုခ်ိန္ဒီခ်ိန္လုပ္ေနတာျဖစ္၏။ သူနားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရ သည္။

““ခင္ဗ်ားဘာလုပ္ေနတာလဲ…ဒါက””

““အသာေနစမ္းပါကြာ… ငါ စမ္းသပ္ခ်က္တစ္ခုလုပ္ေနတာ””

““ဘာမ်ားလဲဗ်””

““ဒီရီမုတ္ကထြက္လာတဲ့ ေ၀့ဗ္လႈိင္းေတြနဲ႔ လူေတြရဲ႕မသိစိတ္ထဲကနပ္ဗ္ေၾကာေတြကိုလွမ္းထိန္းခ်ဳပ္ ေနတာ… ဒါကို Control to Sixth Sense လို႔ေခၚတယ္၊ ဆ႒မအာရံုထိန္းခ်ဳပ္မႈေပါ့ကြာ””

““ဟင္…. အဲလိုရလို႔လား””

““အဲဒါခက္ေနတာေပါ့ကြ… ခုထိတစ္ေယာက္မွ ထူးျခားတာမျပေသးဘူး””

သူရယ္ခ်င္ပက္လက္ ျဖစ္သြားရသည္။ ထိုလူကေတာ့ သူ႔ကိုဂရုမထားအားဘဲေရွ႕မွျဖတ္သြားေသာလူတိုင္းကို လက္ထဲမွ ရီမုတ္ျဖင့္ လွမ္းလွမ္းခ်ိန္ကာဟိုႏွိပ္ဒီႏွိပ္လုပ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္….

““ခင္ဗ်ားဘာဓာတ္ခဲသံုးထားတာတုန္း””

““ပါ၀ါဓာတ္ခဲကြ””

““အဲဒါေၾကာင့္မရတာဗ်… လူေတြရဲ႕စိတ္ကအင္အားၾကီးလြန္းတယ္။ ရိုးရိုးဓာတ္ခဲနဲ႔မရေလာက္ဘူး။ ေအသံုးလံုးအယ္ကာလိုင္းဓာတ္ခဲေျပာင္းသံုးၾကည့္ပါလား””

““ေဟ…ေအး..ဟုတ္သားဘဲကြ..မင္းစဥ္းစားတာသိပ္ေကာင္းတယ္..ေက်းဇူးပဲ…..ငါစမ္းၾကည့္လိုက္ဦး

မယ္””

သူမခ်ဳိမခ်ဥ္မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။

(၄)

တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ လူစုစုရံုးရံုးကိုေတြ႕ရတာေၾကာင့္ သူလည္းမေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္သြားစပ္စုမိျပန္၏။ ေမ့ေမ်ာေန ေသာလူတစ္ဦးကို ေစာင္ပုခက္ႏွင့္ထုပ္ျပီး ေဆးရံုပို႔ရန္ျပင္ဆင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကည့္ေနသူတစ္ဦးကိုကပ္၍ ေမးၾကည့္ရ သည္။

““ဘာျဖစ္တာလဲဗ်””

““ေျမြကိုက္လို႔ေလ””

““ေၾသာ္… ကၽြတ္…ကၽြတ္””

““ဒီလူကတရားသမားဗ်… သူ႔ဖာသာေညာင္ပင္ေအာက္မွာေမတၱာသုတ္ရြတ္ေနတာကိုေျမြကလာကိုက္တာ””

““ဟင္… ””

““ေတာ္ေသးတာေပါ့.. ႏြားသတ္ေနတဲ့ဘတုတ္တို႔ လွမ္းျမင္လိုက္လို႔….””

““အဲ…””

““ရပ္ကြက္ထဲကဆရာ၀န္ကလည္း ငါမွ်ားထြက္သြားတယ္””

““အလို…””

““ရပ္မိရပ္ဖေတြကလည္း ……””

““အင္း…. ဖဲသြားရိုက္ေနၾကတယ္မလား””

““ဟုတ္တယ္…. ေနာက္ၿပီး….””

““ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ””

(၅)

ျမိဳ႕ကေလးကိုလွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈရင္း ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမၾကီးနားသူေရာက္လာသည္။ ခန္းမေရွ႕မွာလူေတြအံုခဲေန ၾကသည္။ သူ႔ေဘးနားမွလည္း တခ်ဳိ႕တေလအေျပးအလႊားသြားၾကည့္ေနၾကသည္။ သူလည္းမေျပးရံုတမယ္ေလး ခပ္သြက္ သြက္တိုးသြားလိုက္သည္။ ခံုေလးတစ္ခုေပၚတြင္ ေခါင္းစုတ္ဖြားႏွင့္လူႀကီးတစ္ေယာက္ တက္ရပ္ေနသည္ကို လူေတြ၀ိုင္း ၾကည့္ေနၾကတာျဖစ္သည္။ ျမိဳ႕ခံသတင္းေထာက္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း ကင္မရာတကားကားႏွင့္ေတြ႕ရသည္။ ကင္မရာမီးေရာင္ေတြ ကတဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္ေနသည္။ သူ႔ေဘးနားကဆိုက္ကားသမားျဖစ္ဟန္တူသည့္ လူတစ္ဦးက သူ႔ကိုတိုးတိုးေျပာျပသည္။

““ပါေဖာင့္မန္႔ျပေနတာတဲ့ဗ်… ဘာမွန္းေတာ့မသိဘူး… ရူးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔””

““ေၾသာ္… ””

ဟုတ္လွခ်ည္လားေပါ့။ သူေတြးမိသည္။ ဒီလိုျမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုမွာပါေဖာင့္မန္႔အႏုပညာသမားေတြ ထြန္းကားေန တာကိုသူတအံ့တၾသျဖစ္ သြားသည္။ ခံုေပၚရပ္ေနေသာပါေဖာင့္မန္႔သမားဆိုသူကိုသတင္းေထာက္ေတြက ၀ိုင္းေမးေနၾက၏။

““၂၁ရာစုရဲ႕အပီျပင္ဆံုး အရူးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘာမ်ားေျပာလိုပါသလဲ””

ပါေဖာင့္မန္႔ဆရာၾကီးကအေမရိကန္သမၼတအိုဘားမားစတိုင္အတိုင္းလက္ေ၀ွ႔ယမ္းလိုက္ကာပါးစပ္ကလည္းျပန္ ေျဖသည္။

““We Can Change….. We Can Change””

““ေတာ္ေတာ္ေပါရဲတဲ့လူပါပဲခင္ဗ်ာ… ခုလိုေျဖၾကားေပးတာေက်းဇူးတင္ပါတယ္””

ျမိဳ႕လူထုရဲ႕ အႏုပညာခံစားမႈအေပၚ တေလးတစားအေလးျပဳျပီးသူထြက္ခဲ့ျပန္သည္။

(၆)

သူ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ညစ္ညဴးစြာျဖင့္ ျမိဳ႕ကိုစြန္႔ခြာခဲ့သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးလြယ္ကာ လကမၻာသ႑ာန္ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚ တေရြ႕ေရြ႕ေလွ်ာက္ေနေသာသူ႔အား ျဖတ္သြားျဖတ္လာေလာ္ရီကားၾကီးမ်ားက တစ္စီးမွ ရပ္မေပးၾက သလို သူကလည္းတစ္ၾကိမ္မွလွမ္းမတားေခ်။ အခ်ိန္က ညေနေစာင္းစျပဳေနၿပီျဖစ္သည္။

သူမ်က္ႏွာမူထားတာက အေရွ႕အရပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လိေမၼာ္ေရာင္ရင့္ရင့္ေနလံုးႀကီးက သူ႔ေနာက္မွာတအိအိျပိဳ ဆင္းလွ်က္ရွိသည္။ သူဘယ္ကိုသြားေနသလဲဆိုတာသူကိုယ္တိုင္မေသခ်ာ။ ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ အလိုအေလ်ာက္စနစ္ တပ္ဆင္ထားသကဲ့သို႔ ဆက္လက္ေရြ႕လ်ား ေနဆဲျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့ တစ္ျမိဳ႕ျမိဳ႕ကိုသူ၀င္ရလိမ့္ဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူသိေနသည္။

ထုိသို႔ျဖင့္ ျမိဳ႕ေပါင္းမ်ားစြာကိုသူျဖတ္သန္းရဦးမည္။ လူေပါင္းမ်ားစြာကိုသူေတြ႕ရဦးမည္။ စရိုက္သဘာ၀ေပါင္း မ်ားစြာကို ၾကံဳရဦးမည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ရဦးမည္။ ရွာေဖြေနေသာအရာတစ္ခုကိုရရွိဖို႔အတြက္ သူ႔ခရီးေတြ ရွည္လ်ားလိမ့္ဦးမည္။ ထိုမတိုင္မီမွာသူေသသြားခဲ့ေသာ္….။

ရုတ္တရက္ ေသျခင္းတရားက သူ႔ေခါင္းထဲပလံုစီ၀င္လာသည္။ ခရီးမဆံုးမီ…. ငါေသခဲ့ရင္…။ ရွာေဖြျခင္းမဆံုးမီ…. ငါေသခဲ့ရင္….။ တရိပ္ရိပ္နစ္၀င္လာေသာ အေမွာင္ထုယဲ့ယဲ့ေအာက္မွာ ေသျခင္းတရားအေတြးက သူ႔ႏွလံုးသား၏ ဗဟို ခ်က္မကိုစူးခနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သြားသည္။

““ဘုရားေရ….””

““ေ၀….””

““လာျပန္ျပီ…

ဘယ္ေကာင္လဲကြ… ငါ့ကိုေလွာင္ေနတာ… ေတာက္””

““………………..””

(၇)

ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းသည္က်ယ္ေလာင္လြန္းေခ်၏။ ။

ဥကၠာကိုကို

Advertisement