က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ပင္လယ္စပ္နားအုန္းျခံၾကီးထဲမွာ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က အေဖက တစ္မ်ဳိးလံုးႏွင့္အေစးမကပ္။ ျခံ၀မွာ ““ေဆြမ်ဳိးနဲ႔ေခြးမလာရ””ဟူ၍ သစ္သားျပားေပၚ ထံုးျဖဴသုတ္ေရးကပ္ထားသည္။ တစ္ရြာလံုးက ေဆြမ်ဳိးေတြက မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ျခံနားကို ေျခဦးပင္မလွည့္။ လွည့္လာသူကိုလည္း အေဖက ဓားႏွင့္တစ္ဖံု၊ ေလးခြႏွင့္တစ္မ်ဳိး ေမာင္းထုတ္ေလ့ရွိသည္။ ေဆြမ်ဳိးေတြက စာကပ္ထားေသာေၾကာင့္မလာၾကေသာ္လည္း ေခြးေတြကေတာ့ ေန႔စဥ္ အလာမပ်က္ၾက။ အေဖေရးထားသည့္စာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ၾက။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ပံုမွန္အတိုင္း သည္းခံ၀င္ထြက္ေနၾကျမဲျဖစ္သည္။
ၾကီးလာေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲမွာ စာေတြကိုေတြ႕လာရသည္။ စာေတြဆိုတာက လမ္းေဘးမွာ၊ သစ္ပင္စည္မွာ၊ လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ၊ အေဆာက္အဦေရွ႕ေတြမွာ ကပ္ထားေသာ ေၾကျငာခ်က္လိုလို။ သတိေပးစာလိုလို စာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြက စည္းကမ္းခ်က္ထုတ္ရတာ သိပ္သေဘာက်ၾကသူေတြျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာ စာတန္းေလးမ်ားလုိက္ကပ္ၾကသည္။ သူေတာင္းစားက ကပ္သည္။ လက္ေဆာ့သူကကပ္သည္။ အစိုးရက ကပ္သည္။သက္ဆိုင္ရာက ကပ္သည္။ အဲသလို လူေပါင္းစံုက စာေပါင္းစံုကို ေနရာေပါင္းစံုမွာ ေလွ်ာက္ကပ္ထားၾကတာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။
ေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ဖူးပါမည္။ ““ကြမ္းမစားရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” စသျဖင့္။ လုိက္နာသူကခပ္ရွားရွားပင္။ က်ေနာ္လည္းအလံုးစံုလိုက္နာသူမဟုတ္ပါ။ လူထဲကလူတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္အတြက္ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္မလိုက္နာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုးကို သိမ္းက်ဳံးမဆိုလိုပါ။ စည္းကမ္းကိုတိက်စြာ လိုက္နာၾကသူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသည္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ားအျပားကိုျဖစ္သည္။ (ရႈပ္သြားသလိုပဲ)။
စည္းကမ္းမ်ားစြာ၊ စာရြက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူျမင္ကြင္းေရွ႕ထြက္ေပၚလာရျခင္းမွာ စည္းကမ္းမဲ့သူေတြ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ လူရွိန္ေအာင္လက္ေဆာ့သူေတြမ်ားလာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ထိုစာမ်ားတြင္ ရသေလးေတြလည္းပါေနတာကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ဖတ္ျပီးျပံဳးရသည္။ တခ်ဳိ႕စာေတြက ရယ္ေမာရသည္။ တခ်ဳိ႕က မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေစရသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေဒါသထြက္စရာျဖစ္ရသည္။ အဲဒီလိုေလးေတြေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ခရိုင္ေဆးရံုဧည့္ေဆာင္ထဲမွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကိုေတြ႕ဖူးသည္။““ႏိုင္ငံေတာ္၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒကို တိက်စြာလိုက္နာပါ””ဟူ၍ျဖစ္၏။ အဲဒီေအာက္က ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုထပ္လာသည္။ ““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ရုတ္တရက္ၾကည့္ပါက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္အက္ဥပေဒဆိုတာ ေဆးလိပ္မေသာက္ေစျခင္းကိုဆိုလိုသည္ဟု အေတြးေပါက္ရသည္။ တိက်စြာလိုက္နာသင့္သည္ဟု ခံယူျပီး အျပင္မွာပဲထြက္ေသာက္လိုက္သည္။
သစ္ေတာ၀န္ၾကီးဌာနက သစ္ေတာၾကိဳး၀ိုင္းမ်ားတြင္ကပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ငယ္မ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္။ ““သစ္တစ္ပင္ခုတ္၊ ေထာင္သံုးႏွစ္””တဲ့။ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထဲမွာ ပါခဲ့ေသာကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကိုသတိရသြားသည္။ ကာတြန္းဆရာနာမည္ေတာ့ေမ့ေနျပီ။ သူတင္ျပထားတာ သိပ္ထိမိသည္။““သစ္တစ္ပင္ခုတ္ေထာင္သံုးႏွစ္တဲ့… တစ္ေတာလံုးခုတ္ေတာ့ သူေဌးျဖစ္ေရာ””ဟူ၍။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္လွသလဲ။ သေရာ္မႈေလးထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါလာသည္။
ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေဟာင္းၾကီးက ရုပ္ရွင္ရံုေတြထဲမွာေတာင္ ဇာတ္ကားမစတင္မီ ““ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးျပဳပါ””ဆိုသည့္စာတန္းေပၚလာခ်ိန္မွ ာ ေနရာကမထၾကသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ အရင္ကေတာ့ သိပ္မသိသာ။ ခုလို သံုးေရာင္ျခယ္အလံသစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ကာလေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပိုဆိုးကေရာ။ တုတ္တုတ္ပင္မလႈပ္ၾက(တုတ္တုတ္ကမလႈပ္ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာပါလိမ့္?)။ ““ဟင္.. စာထဲမွာသင္ရတဲ့အလံလည္းမဟုတ္ဘူး… အာဖရိကန္အလံၾကီး””ဟု ၀ိုးတ၀ါးတားအၾကည့္မ်ားျဖင့္ပင္ထိုင္ၾကည့္ေနၾကေလ၏။
သတင္းတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရုပ္ရွင္ျပစဥ္ ႏိုင္ငံေတာ္အလံအားအေလးမျပဳဘဲ ထိုင္ေနသူတစ္ဦးအား ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္ေသာသတင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အဲ့လိုမလုပ္။ ေထာင္မဆံ့မွာစိုးလို႔ျဖစ္မည္။ ေကာင္းေလစြ။
““ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”” ဆိုသည့္ ကားေပၚကစာတန္းေအာက္မွာ ယာဥ္ေမာင္းသူတစ္ဖြာ၊ စပယ္ယာတစ္ဖြာျဖင့္ ျငိမ့္ေနၾကတာကိုလည္းေတြ႕ဖူးၾကမည္။““ကြမ္းတံေတြးမေထြးရ”” ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကေလးခမ်ာ ကြမ္းတံေတြးမ်ားျဖင့္ ၾကဲပက္ခံထားရသည္ကို ေတြ႕ဖူးၾကမည္။““အမႈိက္မပစ္ရ”” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးယိုင္နဲ႔နဲ႔က အမႈိက္ပံုၾကီးၾကားမွ သနားစဖြယ္ထိုးထြက္ေနသည္ကို ျမင္ဖူးၾကမည္။အေၾကာင္းျပခ်က္အရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြက မရိုးေပ။ ျမန္မာစကားကလည္း ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ဆိုေတာ့ သိပ္အဆင္ေျပေနၾကသည္။အမႈိက္မပစ္ရ ဆိုေသာေၾကာင့္ မပစ္ၾက။ အသာအယာပင္ စနစ္တက်စုပံုၾကသည္။ ခ်စ္စရာ့ဓေလ့ေလးေတြေပါ့ေလ။
ဆူးေလမီးပြိဳင့္မွာ ““လမ္းျဖတ္မကူးရ””ဆိုသည့္ဆိုင္းဘုတ္ကို ခပ္တည္တည္ခြကာ အတင္းျဖတ္ကူးေနၾကသူေတြကို ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မမေလးေတြ ခရာကိုတရႊီးရႊီးကုန္းမႈတ္ျပီး လိုက္လိုက္တားေနၾကရရွာသည္။ဒါေတာင္ ““ဟင္..မျမင္ဘူးထင္တာ…. ဒီဟာမေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ကေခ်ာင္းေနၾကလဲမသိဘူး””ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္တာခံၾကရေသးသည္။တခ်ဳိ႕ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေတြကိုလည္းေတြ႕ဖူးသည္။ သူတို႔ကေတာ့ စာတန္းေတြ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အယံုအၾကည္မရွိေသာ သေကၤတ၀ါဒီေတြျဖစ္သည္။ ဘာစာတန္းမွမလုိ။ သတိေပးစရာလည္းမလို။ သူတို႔ရွိေနသည့္ေနရာနားမွာ ေရသန္႔ဘူးတစ္လံုးကိုျမင္သာထင္သာရွိေအာင္ ခ်ေထာင္ထားသည္။ အဲဒါဆိုရင္ လိုင္းကားသမားေတြနားလည္ေပေတာ့။ ေရသန္႔ဘူးရွိတဲ့ေနရာတည့္တည့္ကို ပိုက္ဆံေခါက္ေလးပစ္ခဲ့ေပေတာ့။ ကိုကိုေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေလးက လွည့္ပင္မၾကည့္။ သူမသိသလိုနဲ႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည္။သူေမြးထားတဲ့တပည့္ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္က ေျပးေကာက္ျပီးစုထားရသည္။ အဲ့ဒီလုိ နားလည္မႈသေကၤတနဲ႔ လုပ္ၾကသည္။ ေကာင္းေလစြ။
စက္တင္ဘာအေရးအခင္းတုန္းကေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔မေျပာ။ ေအာ္လံႏွင့္သတိေပးသည္။““ေရွ႕ကို တစ္စင္တီမီတာေလာက္ထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
လူေတြကလည္း““ေဟး””ခနဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တစ္ေပေလာက္ထပ္တိုးသည္။
““ေနာက္ထပ္ တစ္စင္တီမီတာေလးပဲထပ္တိုးလာရင္ က်ေနာ္တို႔ပစ္ရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား””
““ေဟး….”” တစ္လံေလာက္ထပ္တိုးၾကျပန္သည္။
အဲဒီေတာ့ဘာျဖစ္တုန္း။ ဒီလူေတြက အေျပာသမားသက္သက္မဟုတ္ေတာ့ ေဆာ္တာေပါ့။
““ဖြတ္ေညာင့္.. ဖြတ္ေညာင့္… ဒက္ဒက္..ေပြး..၀ဲ..ညွင္း.. ဒိုင္း…အုန္း”” စသျဖင့္။
အဲဒီေတာ့မွ လူေတြက စီးလာတဲ့ဖိနပ္ေတြအသာခၽြတ္ျပီး–
““ဟယ္.. တကယ္ၾကီးပစ္တယ္ေတာ့””
““ေအးေလ.. ဒို႔က စစ္သားေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြဆိုျပီး အားေပးလိုက္ရတာ””
““ဟုတ္ပ ေကာင္မရယ္… တြား…လူခ်ဳိး”” — ဆိုျပီး ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ေျပးၾကေလသည္။
မဂၤလာဒံု-ေမွာ္ဘီဖက္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အုတ္တံတိုင္းၾကီးေတြကာရံထားသည္။ အဲ့ေပၚမွာလည္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြေရးထားသည္။
““ဤေနရာအားက်ဳးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာပါက ပုဒ္မ၁၄၄အရ ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္အေရးယူျခင္းခံရမည္””ဆိုလား။ အဲ့နားကိုေတာ့ လူမေျပာနဲ႔၊ ေခြးေတြေတာင္ —-
““ေဟ့.. ကိုေအာင္နက္… အဲ့နားကိုမကပ္နဲ႔ေနာ္.. အထဲမွာ မုဆိုးေတြရွိတယ္။ သူတို႔ကလက္ယားေနၾကတာ..အာ၀ု””
““စိတ္ခ်..ကိုဂုတ္က်ား… ကိုယ့္အႏၱရာယ္ကိုယ္သိတယ္… ကိန္..ကိန္”” ဆိုျပီး ေယာင္လို႔ပင္ မကပ္ၾက။ ေကာင္းေလစြ။
ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ႕နယ္မီးသတ္ရံုးၾကီးက အၾကီးၾကီး။ အသစ္ၾကီး။ အထဲမွာရပ္ထားတဲ့ ကားအနီၾကီးေတြကလည္း ခန္႔ခန္႔ၾကီး။ ရံုးမ်က္ႏွာစာမွာေရးထားတဲ့ စာတန္းၾကီးကလည္း ထင္းထင္းၾကီးနဲ႔ရွင္းရွင္းၾကီး။““ျမန္ျမန္သိ။ ျမန္ျမန္သြား။ ျမန္ျမန္သတ္”” တဲ့။ မ်က္စိထဲမွာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြက နံပတ္တုတ္ေတြတကားကားနဲ႔ ဆႏၵျပတဲ့လူအုပ္ၾကီးကို လိုက္ရိုက္ေနတာကို ျမင္ေယာင္သြားျပီး ခိြခနဲၾကိတ္ရယ္မိသည္။
စားေသာက္ဆိုင္အ၀ေတြမွာ စာတန္းေလးေတြကပ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရ””
အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ တုန္ခ်ိခ်ိျဖင့္၀င္ေရာက္ေတာင္းရမ္းသည္။ ဆိုင္ရွင္ကေအာ္ထုတ္သည္။
““အလွဴခံမ၀င္ရလို႔ေရးထားတာ မျမင္ဘူးလား””
““အဘြားက စာမဖတ္တတ္လို႔ပါကြယ္””။
အဲ့ဒီလိုစာမဖတ္တတ္သူေတြက စည္းကမ္းခ်က္ကိုမသိ။ စာဖတ္တတ္သူေတြကလည္း တမင္မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾက၏။
““ဤေနရာတြင္ေသးေပါက္ရန္မဟုတ္”” ဟုေရးထားေသာစာတန္းေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ကထပ္ျဖည့္ေပးထားသည္။ ““ညာဖက္နားမွာ သြားေပါက္ပါ”” ဟု။တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နင့္နင့္နဲနဲေရးသည္။ ““ဒီေနရာမွာ ေခြးမ်ားသာေသးေပါက္ရန္””ဟု။ စာတမ္းကထိေရာက္သလားေတာ့မသိ။ ေခြးေရာလူေရာ လစ္ရင္လစ္သလိုေပါက္ၾကတာပါပဲ။ ေကာင္းေလစြ။
ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ၾကားဖူး၏။ ပြဲခင္းထဲမွာဇာတ္ကေနသည္။ မူးေနေသာလူႏွစ္ေယာက္က ဇာတ္ပြဲၾကည့္ခ်င္ၾက၏။ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံကမရွိ။ သို႔ႏွင့္ ဇာတ္ရံုေဘးကထရံကို အေပါက္ေလးေဖာက္ျပီး၀င္ၾကသည္။ရိုးရိုးတိုး၀င္တာမဟုတ္။ ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ေနာက္ျပန္ၾကီး ဖင္နဲ႔တိုး၀င္တာျဖစ္သည္။ လံုျခံဳေရးကဓာတ္မီးတ၀င္း၀င္းနဲ႔ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့ အလန္႔တၾကားတား၏။““ေဟ့လူေတြ…. ဒီအေပါက္ကထြက္လို႔မရဘူး.. ျပန္၀င္စမ္း.. ျပန္၀င္စမ္း””ဆိုျပီး အတင္းထိုးထည့္လိုက္သည္။ သူတို႔လည္း ဇာတ္ရံုထဲေအးေဆးေလးေရာက္သြား၏။ ဥာဏ္ထက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္။
သမိုင္းလမ္းဆံုက ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းမွာ စာခ်ိတ္ဖူးသည္။ ““ဆိုင္ခန္းမငွားပါ””တဲ့။ မငွားရင္ေရးစရာလား။ ျပည္လမ္းေပၚက ျခံၾကီးတစ္ျခံေရွ႕မွာ ဗီႏိုင္းၾကီးကပ္ထားသည္။ ““ျခံလံုး၀မေရာင္းပါ””တဲ့။ မေရာင္းရင္ေရးစရာလား။အဲ့လိုေတြျပန္ေမးစရာရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူတို႔က သူတို႔ဒုကၡႏွင့္သူတို႔။ ပြဲစားေတြ။ မ်က္စိက်သူေတြ၏ ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္ျပန္ေျဖေနရတာ ၾကာေတာ့စိတ္ပ်က္လာပံုရသည္။ စာထုတ္ကပ္ထားေတာ့ေအးေရာ။ ေကာင္းေလစြ။
““ခံုျပည့္လွ်င္လူပိုမတင္ပါ””ဆိုျပီး အထူးကားေတြက ပုရြက္ဆိတ္ေတာင္ ေနရာမရ။ ““လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ..တို႔ရန္သူ””ဆိုသည့္စာတန္းေအာက္မွာ ၀န္ထမ္းေတြ အိတ္ေဖာင္းျပီးစိတ္ေျပာင္းေနၾက။ ““မႈခင္းကင္းစင္ရက္သတၱပတ္””ဆိုင္းဘုတ္တင္ျပီးျပီးခ်င္းရဲစ ခန္းမွာ အမႈေတြျပည့္ႏွက္လာ။ မိုးေလ၀သသတင္းေၾကျငာခ်က္ေတြယံုစားျပီး ပင္လယ္လုပ္သားေတြဒုကၡေတြ႕ၾက။ ေဆးလိပ္ဘူးခြံေပၚက ၁၈ႏွစ္မျပည့္သူကိုမေရာင္းရစာတန္းေလးကို ေက်ာင္းသားေလးေတြ မ်က္ကြယ္ျပဳထားၾက။ ““ရထားလက္မွတ္ေမွာင္ခိုေရာင္းခ်သူကိုသတင္းေပးလွ်င္ ဆုေငြတစ္သိန္း””စာတန္းၾကီးခ်ိတ္ျပီး မီးရထား၀န္ထမ္းေတြကပဲ ေမွာင္ခိုေမာင္ေတြျဖစ္ေနၾက။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးကလည္း ““clean Government””ဟု မိန္႔ခြန္းထဲထည့္ေျပာၾကား။ ျပည္ပမီဒီယာေတြကလည္း ““အဲဒါ…အစိုးရကိုရွင္းလင္းပစ္ပါလို႔ဆိုလိုတာ””ဟု ျပန္ေခ်ပၾက။““တစ္ဖက္ႏိုင္ငံထက္သာလြန္ေသာႏိုင္ငံအျဖစ္သို႔””ဟု ထပ္ေျပာျပန္။ ““ဖာႏိုင္ငံ””ကိုေျပးျမင္ေယာင္မိၾက။ ေမလ၂ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ““မီဒီယာေကာ္နာ””ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေတြဖြင့္လွစ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးႏွင့္ ရန္ကုန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တက္ေရာက္။ တခ်ဳိ႕ေတြကမီဒီယာေကာ္နာ ဆိုတာ မီဒီယာေထာင့္ကန္ေဘာဟု စဥ္းစားေနၾက။
စာတန္းေတြ၊ ေၾကျငာခ်က္ေတြ၊ စည္းကမ္းေတြ……။ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ ေန႔တဓူ၀ပလူပ်ံလာေနသည္။ လူမႈဘ၀ခရီးလမ္းမွာ ေစာင့္ထိန္းစရာေတြမ်ားလာေနသည္။ ဟိုဟာလုပ္ခ်င္လည္း မလြတ္လပ္။ ဒီဟာျပဳခ်င္လည္းအဆင္မေျပ။ ကပ္ထားေသာစာတန္းေတြကိုၾကည့္ၾကည့္ျပီး လူကခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ပံုျဖစ္ျဖစ္ေနလာသည္။
ရန္ကုန္က ႏြယ္နီမဂၢဇင္းတိုက္ေလွကားမွာ ကပ္ထားတဲ့စာတန္းေလးကေတာ့ လွပသည္။ ဖတ္ရတာလည္းအဆင္ေျပသည္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အေနအထားေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္သည္ဟုထင္သည္။““ဒီေန႔ရာေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္မပစ္ဘူး။ ကြမ္းတံေထြးမေထြးဘူးေနာ္”” တဲ့။ ရိုးရိုးေလး။ ၾကားေနျမင္ေနက်စည္းကမ္းတစ္ရပ္ကို သိမ္ေမြ႕စြာေရးသားထားသည္။
ေရႊေပါက္ကံျမိဳ႕သစ္ထဲက လမ္းခြဆံုကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဒီလိုေလးေရးထားသည္။““ဒီေန႔အေၾကြးမေရာင္းဘူး။ နက္ျဖန္မွေရာင္းမယ္”” တဲ့။ သူေျပာတာလည္း လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖတ္သူေက်နပ္သည္။
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရခ်မွတ္ေၾကျငာထားသလိုပင္………..““စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္”” ဆီသို႔ က်ေနာ္တို႔ ခ်ီတက္ေနၾကပါသည္။ ေနရာအႏွံ႔စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျပည့္ႏွက္စြာျဖင့္ေပါ့။ ေကာင္းေလစြ။ ။
ဥကၠာကိုကို
၂.၅.၂၀၁၁
ေတဇာ
June 5, 2011 at 8:40 am
မိုက္တယ္။ ဒီ Blog က စာ အေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္သြားတယ္ဗ်ာ။ သေဘာက်တယ္။