““ကၽြန္ေတာ္ အရက္မေသာက္ေတာ့ဘူး”” ဟု ေျပာလိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးသူ အေတာ္ မ်ားမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို အထူးအဆန္းသတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို အထိတ္တလန္႔ၾကည့္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ခါတိုင္းလို
ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆိုေနသည္ ဟု သူတို႔ဘာသာထင္မွတ္ပစ္လိုက္ၾက ၿပီး
ပ်က္လံုးတစ္ခုပမာ အားပါး တရ ရယ္ေမာလိုက္ၾကသည္။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ရယ္ေမာရံု ႏွင့္အားမရဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပိုပို သာသာေလးပင္ ထိုးႏွက္လိုက္ၾက ေသးသည္။ ““ဟိုဒင္းစားၿပီးေျပာရင္ ေတာင္
ႀကိဳက္လို႔စားပါတယ္ပဲ ထင္မယ္”” တို႔။ ““သုနေကၡာပါးစပ္ က
ေဒ၀တာစကားထြက္တယ္”” တို႔။ ““မျဖစ္ႏိုင္တာ အရက္သမား
ရယ္..မိုးႀကိဳးလည္းပစ္ေနပါဦး မယ္””တို႔။ ““မေသာက္ေတာ့ဘူး။ ဟုတ္လား။ ဘာလဲ။ မနက္ကေန ညေနအထိမေသာက္တာလား”” တို႔။ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ အဲဒီလိုေတြ တံု႔ျပန္ၾကသည္။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အင္မတန္ အေရးႀကီးေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စကား
တစ္ခြန္းကိုၾကားလိုက္ရသည့္ဟန္ ျဖင့္ အေတာ္ၾကာခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစား၊ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာ ခ်ာ အကဲခတ္ၿပီးမွ ““တကယ္
မေသာက္ေတာ့တာဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္
ႏိုင္ဖို႔ပဲလိုတယ္””ဟု ေဖးေဖးမမ ေျပာေပးၾကသည္။ သိပ္ေတာ့ယံု
ခ်င္ပံုမရမွန္း သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကို ၾကည့္ရံုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္က သိေနသည္။
ေနာက္ေတာ့လည္း လူတိုင္း ကိုရွင္းျပလင္းျပေနရတာကို ကၽြန္ေတာ္
ၿငီးေငြ႕လာသည္။ ဘယ္သူဘယ္လိုထင္ထင္ ကၽြန္ ေတာ္ ေျဖရွင္းခ်က္ထုတ္ မေန ေတာ့။ ကိုယ့္ဘာသာ ဒီအတိုင္း ေလး ေနေနလိုက္ေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို လူ အမ်ား၏ မယံုသကၤာမႈကို တစ္လံုး တခဲရရွိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္
ကိုယ္တိုင္ပင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈဟု ဗုဒၶေဟာခဲ့သည္ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္ အရက္ကို စြဲလမ္းႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ေသာက္သံုးခဲ့ ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အေမက ““ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဖ်က္ သံေခ်း တက္တဲ့ေကာင္”” ဟူေသာ စကား ပံုတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕မွာ မၾကာခဏ ေရရြတ္တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္း ေအာင္တဲ့ႏွစ္ကအရက္စ ေသာက္ ခဲ့တာကို မွတ္မိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြ အဲဒီတုန္းကေျပာၾကတဲ့ စကား တစ္ခြန္းရွိပါသည္။ ““၁၈ ႏွစ္ ျပည့္ ရင္လူျဖစ္ၿပီ””ဟု။ ကၽြန္ေတာ္ အရက္စေသာက္တာက အသက္ ၁၅ ႏွစ္မွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူမျဖစ္ခင္ အရင္ အရက္သမား ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။
ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႔ က ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕အျပင္ဘက္ ေရတံ ခြန္ႀကီးေအာက္ကို အရက္ ေတြ ၀ယ္သြားၿပီး သူတစ္ငံု ငါတစ္ ငံု ရံႈ႕မဲ့ေသာက္ၾကရာကစခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေဆာင္းရာသီ မွာ ထန္းရည္ဆိုင္ကိုေရာက္တတ္ လာသည္။ မိုးရာသီမွာ ဓနိရည္ ဆိုင္ကို ေရာက္တတ္လာသည္။ တျဖည္း ျဖည္းႏွင့္ လူႀကီးေတြထိုင္ ေသာ စီအက္စ္တူးေအဆိုသည့္ လိုင္စင္ရ အရက္ျဖဴဆိုင္ေတြကို
ခပ္တည္တည္၀င္ထိုင္တတ္လာသည္။
အေပါင္းအသင္းမေကာင္း ဘူးဟု ထိုအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို
လာေျပာလို႔ရမည္မဟုတ္ပါ။ လူငယ္ဘ၀မွာ အေပါင္းအသင္း ေတြက ကိုယ့္မ်က္စိထဲ အားလံုး ေကာင္းေနသည္ကိုး။ အေပါင္း အေဖာ္ေတြနဲ႔ သူတစ္ခြက္ ငါတစ္ ဖလား အၿပိဳင္အဆိုင္ေသာက္ၾက သည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ စာ ႀကိဳးစားမႈအရာမွာ ၿပိဳင္ဆိုင္ျခင္း မျပဳတတ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္က သူရာေမရိယဘာသာရပ္မွာေတာ့ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈထိပ္ဆံုးတြင္ ရွိေနခဲ့ ေလသည္။
မူးမူးနဲ႔ ၿမိဳ႕ကိုပတ္ၾကသည္။ မူးမူးနဲ႔ေခ်ာင္းကမ္းနံေဘး ထိုးအိပ္ ၾကသည္။ မူးမူးနဲ႔ ေကာင္မေလး မ်ားကို ပါးစပ္သရမ္းၾကသည္။ မူးမူးနဲ႔ပင္
ေအာ္ဟစ္ဆဲေရးၾက သည္။ အရက္ေသာက္ထားသည္ ကိုပင္ အင္မတန္ႀကီးျမတ္ေသာ အလုပ္တစ္ခုကို ထမ္းရြက္ထားရ သေယာင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ထင္ မွတ္ေနခဲ့သည္။
အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ ေရာက္ေတာ့လည္း ၀ါရင့္အရက္ သမားႏွစ္ဦးႏွင့္ အရက္ၿပိဳင္ ေသာက္ရာတြင္ တစ္ပိုင္းက်န္ျဖင့္ အျပတ္အသတ္ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ ေတာ္က အေဆာင္တကာ တြင္ အေသာက္ႏိုင္ဆံုးအရက္သမားေလးဘြဲ႕ကို ၿပိဳင္ဖက္မရွိဆြတ္ ခူးထားျပန္သည္။ စိတ္ထဲကလည္း ““ငါ အရက္ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေသာက္ႏိုင္တယ္””ဟု ၀င့္ႂကြားစြာ အရက္ဂုဏ္ေမာက္ေနခဲ့သည္။ သံတုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္
မိန္းကေလးသီးသန္႔ေဆာင္တံခါးကို ေန႔လည္ဖက္ႀကီး မူးမူးႏွင့္ သြား ရိုက္သည္။ ျမန္မာစာက်ဳရွင္၀ိုင္း ထဲ၀င္၍ ကရင္လူမ်ဳိးဆရာမေလး ေရွ႕ကသင္သမွ်ကို ေနာက္က လိုက္ေနာက္သည္။ ဆရာမေလး ရွက္ရွက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမာင္းထုတ္ေတာ့ စီးလာေသာ ဖိနပ္ကို စာသင္ခံုေပၚ တင္ကာ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့သည္။
ေနာက္ကလိုက္ၾကည့္ေနၾက ေသာ ရြံရွာစက္ဆုပ္သည့္ အၾကည့္မ်ားကို
ကၽြန္ေတာ္မျမင္ခဲ့ပါ။(ထိုစဥ္က ဆရာမေလးကို ဒီစာျဖင့္ ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့ အပ္ပါသည္။ အာစရိယဂုဏံ အဟံ၀ႏၱာမိပါဆရာမေလးခင္ဗ်ား)။
သို႔ႏွင့္ အရက္သမား ကၽြန္ ေတာ္တစ္ေယာက္ ေခတ္မွီ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးသို႔ ရခိုင္ေျမမွေန တလိမ့္ေခါက္ေကြး ေရာက္ရွိလာသည္။ ရခိုင္မွေရာက္ေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ ျပန္လည္ ေတြ႕ဆံုၿပီး ရန္ကုန္မွာ ဆိုင္တကာ ပတ္ေသာက္ၾကျပန္သည္။ မူးမူးႏွင့္ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးမွာ သြားအိပ္ၾက သည္။ အင္လ်ားကန္ေပါင္ေပၚမွာ ညလံုးေပါက္အိပ္ခဲ့ၾကသည္။ ကားမွတ္တိုင္ေတြကို ေသးေကာ့ ပန္းၾကသည္။
အရက္သမား အမွားတစ္ေထာင္ဟု ေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ““အရက္သမား၊ အမွားအနႏၱ””ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ အရက္ကို ဘယ္ေလာက္ ေသာက္ႏိုင္ႏိုင္ သတ္မွတ္လစ္မစ္ ထက္ေက်ာ္သြားလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ေသြးဆိုးတတ္သည္။ နဂိုကတည္းက ေလာကႀကီးကို ကန္႔လန္႔ျမင္ေသာအက်င့္က အမူးလြန္ေတာ့ ပိုဆိုးသြားသည္။ ေလာကႀကီးကို ရြဲ႕ရြဲ႕ေစာင္းေစာင္း၊ ေဇာက္ ထိုးမိုးေမွ်ာ္၊
ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ ျမင္လာသည္။ မ်က္စိထဲမွာ အရာရာကို မေက်မနပ္ေတြ ျဖစ္လာသည္။ မ်ဳိသိပ္မႈေတြ ေပါက္ကြဲလာသည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလြန္တရာ အႏၱရာယ္ႀကီးမားလွေသာ အႏုျမဴတစ္လံုးကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားတတ္သည္။
စိတ္လြတ္သြားျပီး လူစိတ္ေပ်ာက္ကာ ေခြးဆယ္ေကာင္အားျဖင့္
စတင္လည္ပတ္ေတာ့သည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ညလယ္ေကာင္ ေတြမွာ သူ႔ဘာသာသြားလာေန ေသာ လိုင္းကားေတြကို ကေလာ္ တုတ္သည္။ ဘားလမ္းကအႏွိပ္ ခန္းေတြကို ေရာက္ၿပီး မန္ေနဂ်ာ ေတြႏွင့္ ထိုးလားႀကိတ္လားလုပ္ သည္။ ႏိုက္ကလပ္ေတြမွာ ၀ိတ္တာေတြႏွင့္ ျပႆနာတက္ သည္။ မဂၤလာေစ်းေဘးမွာ တစ္ရပ္ကြက္လံုးကို ေအာ္ဆဲသည္။ တကၠစီသမားေတြကို ဒုကၡေပးသည္။ ေျမနီကုန္းလမ္းဆံုက သူ႔ဘာသာထိုင္ေနတဲ့လူေတြကိုလည္း ေခြးလိုစိန္ေခၚခဲ့ဖူးသည္။
ထိုအခ်ိန္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြပါလာ ေလ့ရွိသည္။ ခုေန ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးမွာ ဘယ္သူမွမပါတဲ့ေန႔ေတြ ဆို ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ့တာကို ေတြ႕ရသည္။ ထိန္း မည့္သူရွိရင္ ပိုဆိုးတတ္ေသာ လူ႔ စရိုက္အတိုင္း သူတို႔က၀င္ဆြဲေလ ကၽြန္ေတာ္က
ကမ္းတက္ေလျဖစ္ သည္။သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ ႀကိမ္တစ္ခါမွ ထိပ္ေပါက္ေခါင္း ကြဲမျဖစ္ခဲ့။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ ေယာက္ကေတာ့ ““တို႔က လူမိုက္
ကံေကာင္းျဖစ္ေနတာပဲ၊ မျဖစ္ေသးလို႔ဆိုးေနတာ၊ ျဖစ္လာရင္ ေတာ့ အေသပဲထင္တယ္”” ဟု ေျပာဖူးသည္။
အလုပ္လုပ္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ကေသာက္တတ္သူေတြ ျဖစ္ေန တာကို အံ့ၾသဘြယ္ရာ ေတြ႕ရ သည္။ အညႇီရွိရာ ယင္ေကာင္လာ သကဲ့သို႔
အရက္သမားရွိရာ အရက္သမားပဲလာေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အရက္ႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ စည္းရံုးမႈအား အလြန္ေကာင္းသူျဖစ္သည္။ အနည္းဆံုး
လူငါးေယာက္ခန္႔ကို ေန႔စဥ္အရက္ေသာက္ျဖစ္ေစခဲ့ သည္။
ကၽြန္ေတာ္က နယ္စည္းမထား အရက္သမားဟုေႂကြးေၾကာ္ ကာ
ရန္ကုန္အႏွံ႕ျပဲျပဲစင္လိုက္ ေသာက္သည္။ လူေပါင္းစံုႏွင့္ ေသာက္သည္။ ကဗ်ာဆရာႏွင့္ ေသာက္သည္။ သတင္းေထာက္ ႏွင့္ေသာက္သည္။ သူေဌးႏွင့္ ေသာက္သည္။ ဆိုကၠားသမားႏွင့္ ေသာက္သည္။ ပညာတတ္ အရက္သမားေတြႏွင့္ ေသာက္ သည္။ ဘယ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ ဘယ္ဆိုင္ ဘယ္လိုေကာင္းတယ္ဆိုတာႏွင့္
ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေလ့ရွိ သည္။
အရက္ေသာက္ဖို႔အတြက္ အြန္လိုင္းမွ ခ်ိန္းဆိုၾကသည္။ ေဖ့စ္ဘုတ္ထဲမွာ အရက္သမား ေကာ္မတီဟူ၍ စာမ်က္ႏွာတစ္ခု ဖြင့္ၿပီး အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ၾက သည္။ ““ဒီေန႔မေသာက္ေတာ့ဘူး”” ဟုျငင္းဆိုသူကို နစ္နစ္နာနာေျပာ ဆို၍တဖံု၊ ေခ်ာ့ေမာ့သိမ္းသြင္း၍ တစ္မ်ဳိး မရရေအာင္ေခၚသည္။ အရက္သမားေတြကလည္း သူတို႔ အား သစၥာေဖာက္ဟု ေျပာဆိုခံရ မည္ကို သိပ္ေၾကာက္ၾကသျဖင့္
ဇြတ္မွိတ္လိုက္ေသာက္ၾကသည္။
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သတ္မွတ္ အရက္၀ိုင္းေတြထားလာသည္။ နယ္ေျမ(၁)၊ နယ္ေျမ(၂) စသျဖင့္ သတ္မွတ္ၿပီး ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္ နယ္ေျမက ဘယ္သူေတြႏွင့္ ေသာက္ရမည္ဟု အခ်ိန္ဇယားဆြဲ လာသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေသာက္သူအားလံုး လိုလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္ ၿပီး တစုတစည္းတည္းျဖစ္သြား ၾကသည္။ အရက္တစ္ခြက္၀င္သြားတာႏွင့္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။
တစ္ရက္မျပတ္ ေန႔စဥ္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေျမာက္ျမားစြာ
ထုတ္ၿပီးေသာက္ခဲ့သည္။သီေပါမင္းပါေတာ္မူတဲ့ေန႔ မွာ ၀မ္းနည္းလို႔၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔ မွာေပ်ာ္လို႔၊ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာငလ်င္ လႈပ္တာကို ေၾကကြဲလို႔… စသျဖင့္ေပါ့။ ဘာအေၾကာင္းျပ ခ်က္မွရွာမရလွ်င္လည္း သတင္းစာဖတ္ကာ
ဘယ္ႏိုင္ငံက ၀န္ၾကီး လာေရာက္လို႔၊ ဘယ္ႏိုင္ငံႏွင့္
သေဘာတူစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လိုက္လို႔ စသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းျပ
ခ်က္ေတြမရိုးႏိုင္ခဲ့ေပ။
ကၽြန္ေတာ္က အရက္ဆို ဘာလာလာေသာက္သူျဖစ္သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အရက္ဖိုးက လစာထက္မ်ားလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အရက္ေကာင္းမ်ားကို မေသာက္ႏိုင္ေတာ့။ သက္သာသည့္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုေရြးကာ ေန႔စဥ္ ““ေဇ””ဘီအီး ေတြေသာက္ရ ေတာ့သည္။ ““ေဇကသိပ္ခ်ဳိတာ ပဲ””ဟုလည္း ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ေျပာတတ္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆံုး ေသာက္ခဲ့တဲ့လစ္မစ္မွာ နည္းနည္း မ်ားသည္ဟု ထင္သည္။ တစ္ညကို ဆိုင္မွာတင္ ေဇဘီအီးသံုးလံုး ကုန္သည့္အျပင္ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေတာ့လည္း ကားေပၚမွာအမူး ေျပခဲ့ၿပီဆိုကာ အသင့္၀ယ္ထားေသာ
မႏၱေလးရမ္တစ္ပိုင္းကို ကုန္ေအာင္ေမာ့ေသးသည္။ အရက္ တစ္ခြက္၊
ေဆးလိပ္တစ္ဖြာေပါ့။ ေဆးလိပ္ကလည္း အရက္ေသာက္ရင္း မဖြာရမေနႏိုင္။ ထိုသို႔ျဖင့္….။
သူမိုက္သည္ မိမိျပဳေသာ မေကာင္းမႈ အက်ဳိးမေပးေသး သမွ်ကာလပတ္လံုး၊ မေကာင္းမႈ ကို ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္စြာ ပ်ားသကာကဲ့သို႔ ထင္မွတ္၏။
သူ၏မေကာင္းမႈအက်ဳိး ေပး ေသာအခါ
ထိုသူမိုက္သည္ ဆင္းရဲ ဒုကၡသို႔ ေရာက္ေလ၏။
(ဓမၼပဒ)
၂၀၁၀ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔။ အသက္ ၂၁ႏွစ္ျပည့္ေမြး ေန႔မွာ
ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရာထဲလဲ သည္။ အိမ္မွာ ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ ကၽြန္ေတာ္
ဖ်ားနာခဲ့သည္။ အဖ်ား ေသြးက တက္လိုက္က်လိုက္။ ေခ်ာင္းဆိုးသည္။ ညာဖက္နံရိုး ေအာက္က ေအာင့္ေနသည္။ မခံ မရပ္ႏိုင္ေအာင့္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ
ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္ပင္က်ရသည္။ ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ အုန္းပင္လမ္းထဲက
ေအးေမတၱာေဆးခန္းမွာျပသည္။ ဆရာမေဒၚေအးေအးျမင့္က ကၽြန္ ေတာ့္ဗိုက္ကို ဟိုစမ္းဒီစမ္းလုပ္ၿပီး ““အသည္းႀကီးေနပါလား”” ဟု တန္းေျပာေတာ့သည္။
သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆးရံု ကို အတင္းပို႔ေတာ့သည္။ ဂ်ပန္
ေဆးရံုႀကီးဟု နာမည္တြင္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္း၊ စံျပ မွတ္တိုင္နားက ရန္ကုန္အေထြ ေထြေရာဂါကု ေဆးရံုသစ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္သြားရသည္။ ေဆးရံု ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ ေတာ့္ကို ဓာတ္မွန္ရိုက္သည္။ ေသြးစစ္သည္။ အမ္ထရာေဆာင္း ရိုက္သည္။ အမ္ထရာေဆာင္း ခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္
အတူေသာက္ဖူးသူတစ္ေယာက္က လာႏႈတ္ဆက္တာကိုၾကံဳရေသး သည္။
ဆရာ၀န္မေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေမးသည္။ အရက္ ေသာက္လား၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ လားေပါ့။ အားလံုးေသာက္ ပါတယ္ဟု ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖ ရသည္။ အရက္ေသာက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲလို႔ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေျခာက္ႏွစ္ ပဲရွိေသးတယ္ ဟု ျပန္ေျပာသည္။ စစ္ေဆးမႈေတြ ၿပီးသြားေတာ့ ကၽြန္ ေတာ့္ဆီမွာ ေအဘီစီမရွိဘဲ အေျဖသံုးခုသာ ရလာသည္။
(၁) တီဘီျဖစ္ေနသည္။(တီဘီက ဓာတ္မွန္မွာမေတြ႕။ သလိပ္စစ္ေတာ့လည္းမေတြ႕ဘဲ အသားစေဖာက္စစ္ေတာ့မွ ေပၚလာတာျဖစ္သည္)။
(၂) ေဘလံုးမွာ ျပည္တည္ ေနသည္။(တီဘီေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ဟု ဆရာ၀န္ေတြကမွတ္ခ်ျပဳ သည္)။
(၃) အသည္းႀကီးသည္။ အဆီဖံုး၍ အတြင္းမွာစေျခာက္ေန ၿပီျဖစ္သည္။
(အရက္ဆက္ေသာက္ပါက နိဗၺာန္ယာဥ္တစ္စီး လက္ေဆာင္ရလိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာၾကသည္)။
ထို႔ေနာက္ ဆရာ၀န္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ေဆးမွတ္တမ္းထဲမွာ Heavy Alcoholic ဟူ၍ေရးမွတ္ လိုက္ၾကသည္။ ““ငယ္ငယ္ရြယ္ ရြယ္နဲ႔ေနာ္..မယံုႏိုင္စရာပဲ”” ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔လည္း ၾကည့္ၾကသည္။ ဂ်ပန္ေဆးရံုႀကီးမွ
ဆရာ၀န္ႀကီးႏွင့္တကြ ဆရာ၀န္ မ်ား၊သူနာျပဳဆရာမမ်ား အားလံုး ေကာင္းၾကပါသည္။ လူနာအေပၚ ေစတနာအျပည့္ျဖင့္ ကုသေပး ၾကတာကိုေတြ႕ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ေဆးရံုမွာ ေပ်ာ္ေနသည္။ အိပ္ရာထဲမွာ လံုးလံုးလဲေနတာမဟုတ္ဘဲ မူးေ၀ ထိုင္းမႈိင္းေနကာ အသည္းေအာင့္ေနတာတစ္ခုပဲ ျဖစ္တာေၾကာင့္
ဟိုသြားလိုက္ ဒီသြားလိုက္ ကန္တင္းဆင္းထိုင္လိုက္၊ ဆရာမေလးေတြအခန္းကို မေယာင္မလည္သြားေခ်ာင္းလိုက္ျဖင့္ ဟုတ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေဆးရံုက ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ပတ္ပဲထားသည္။ စီတီရိုက္ၿပီး ေနာက္ တစ္ေန႔မွာပဲ ဆင္းခိုင္းလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္မွာပဲ သံုးလေလာက္နားေနရန္ အၾကံ ျပဳလိုက္ၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္တီဘီ ေဆးေျခာက္လ ေသာက္ရသည္။ အသည္းအားေဆးေန႔စဥ္ေသာက္ ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးရံုကေပး လိုက္တဲ့ ေဆးေတြကို ေသာက္ရ သည္။
လမ္းေတာ့သိပ္ေလွ်ာက္လို႔ မရေသး။ ဆယ္လွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ပဲ လူကေခြလဲက်သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိပ္ရာ ထဲမွာပဲေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးကလည္း ေနမေကာင္း စျဖစ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာ လိုေလေသးမရွိ ေဖးမေပးေနသည္။
ရံုးက တာ၀န္ရွိသူေတြ အိမ္ကိုေရာက္လာသည္။ ဂ်ာနယ္က အယ္ဒီတာ၊ သတင္းေထာက္ တခ်ဳိ႕ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေသမွာပါ၊ ဘယ္လိုမွ မလြဲႏိုင္ဘူးဟု စိတ္ခ်လက္ခ် ထည့္၀င္လိုက္ၾကေသာ ကူေငြသံုးသိန္းခန္႔ကိုလည္း ယူေဆာင္ လာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ အေၾကာင္းေတြကို စံုလင္စြာ သိရေအာင္ လာေမးၾကသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ကလည္း ဂ်ာနယ္မွာ
ကြယ္လြန္သူတမ္းခ်င္းေတြ ေရးခဲ့သူမို႔ အထာနပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္
မေသႏိုင္ေသးတဲ့ေၾကာင္း သူတို႔ နားလည္ေအာင္ရွင္းျပတဲ့အခါမွ မေက်မနပ္ျဖင့္ လူနာမုန္႔မ်ားကို အားပါးတရ စားေသာက္ၿပီး ျပန္သြားၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ရံုးကေပးထားေသာ သနားခြင့္ကေလးျဖင့္ အိမ္မွာနားေနရင္း ကၽြန္ေတာ္အရက္ေသာက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ျပန္တြက္ၾကည့္ေနမိသည္။
တစ္ႏွစ္ကို ၃၆၅ရက္ျဖင့္ တြက္ၾကည့္မည္။ ေသာက္ခဲ့တာ ေျခာက္ႏွစ္ဆိုေတာ့ ရက္ေပါင္း ၂၁၉၀ ။ ရက္ ၂၀၀၀ ပဲထားဦး။ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကို တစ္ေန႔လွ်င္ အရက္တစ္လံုးနီးပါးႏွင့္ တြက္မည္ ဆိုပါက ရက္ေပါင္း ၁၈၀၀ နီးပါး။ အရက္ပုလင္းေပါင္း ၁၈၀၀နီးပါး။ ေနာက္ဆံုးတစ္ႏွစ္က တစ္ေန႔သံုး
လံုးကုန္ေအာင္လူမွန္းသူမွန္းမသိ ေသာက္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ ရက္ ေပါင္း ၃၆၅ရက္မွာ အရက္ပုလင္း ေပါင္း ၁၀၀၀ ေက်ာ္။ ေျခာက္ႏွစ္ အတြင္း
တစ္ရက္ဆယ္လိပ္ႏႈန္းျဖင့္ ေဆးလိပ္ေပါင္းႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္။
တြက္ၾကည့္မွ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းနပန္းႀကီးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္
အရက္ပုလင္းေပါင္း ၂၈၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ ေဆးလိပ္ေပါင္း ၂၀၀၀၀ ေက်ာ္ကို ေသာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ ပဲ။ ဒါေတာင္ ေျခာက္ႏွစ္တည္း ႏွင့္ ေရာဂါကထျဖစ္လို႔ေပါ့။ ႏို႔မို႔ ဆို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ေသာက္မိဦးမည္မသိ။ အရက္ ေသာက္တာ တစ္ေန႔ကို ညေန ၇ နာရီမွ ၁၁ နာရီခန္႔ထိ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ေပးခဲ့သည္။ မလိုအပ္ဘဲ ကုန္ခဲ့တာ နာရီေပါင္း ၈၇၆၀။ ႏွေမ်ာစဖြယ္ အခ်ိန္မ်ားပင္။
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ေရာ ေဆးလိပ္ေရာ မေသာက္ေတာ့ပါ။ အရက္မေသာက္ေတာ့ မွ အရက္မေကာင္းေၾကာင္း ထေရးေနတာလည္း မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို ရိုးသားစြာ တင္ျပေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
အရက္၀ိုင္းတြင္ ကၽြန္ ေတာ့္အတြက္ ခြက္တစ္လံုး လြတ္ ေနတာကလြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာလည္း နဂို အတိုင္း ေသာက္ေနၾကဆဲပင္ ျဖစ္ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မတားပါ။ တားလို႔လည္း ရမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအျဖစ္ၾကည့္ၿပီး လန္႔ကာ ေလွ်ာ့ေသာက္လာ
ၾကတာကိုေတြ႕ရသည္။အရက္ေသာက္သူကို အရက္ေသာက္တာမေကာင္းဘူး လို႔ သြားေျပာပါက အရက္ေကာင္းတာ ခင္ဗ်ားမွမသိဘဲဟု ျပန္ေျဖမည္သာ ျဖစ္သည္။ လူတို႔သည္ သူတို႔ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ အရာကို ခုခံကာကြယ္တတ္ၾကသည္မွာ သဘာ၀ပင္ျဖစ္ပါသည္။
ေန႔ရက္ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ား စြာ၊ ပုလင္းေပါင္းမ်ားစြာကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေသာက္သံုးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀သြားပါၿပီ။ ေတာ္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေသာက္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ပါ။ ဆက္ ေသာက္လို႔လည္း မရေတာ့တာေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေသာက္ခ်င္လွ်င္ အေသခံေသာက္သြားမည့္ ေကာင္မ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုမွ် ကၽြန္ေတာ္ အရက္ကို ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ ့ပါသည္။(ကၽြန္ေတာ့္အေဖ သည္လည္း ထိုသို႔ႏွစ္ၿခိဳက္မႈေၾကာင့္ပင္ အသက္ ၃၅ႏွစ္ အရြယ္မွာ
ေသြးပြက္ပြက္အန္၍ ကြယ္လြန္ခဲ့ရပါသည္)။
လူငယ္တစ္ဦးမွာ အိပ္မက္မ်ားစြာရွိပါသည္။ ထိုအိပ္မက္ေတြကို
အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ လူငယ္တိုင္းႀကိဳးစားေနၾကပါသည္။ အရက္တစ္ခုေၾကာင့္ ဘ၀ကို ရပ္တန္႔မေနခ်င္ေတာ့ပါ။ အရက္ က တစ္ကိုယ္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွမလာပါ။ ေဆးလိပ္၊ မိန္းမမွစ၍ မေကာင္းမႈဟူသမွ်ကို ျခံရံေခၚ ေဆာင္လာေလ့ရွိပါသည္။
အရက္ေသာက္ေနစဥ္မွာ အရက္ကို ကိုယ္ကအႏိုင္ယူေနသည္
ဟုထင္မွတ္မိၾကေသာ္လည္းတကယ္တမ္းေတာ့ အရက္က ကိုယ့္ကို ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလး ျဖည္းညင္းစြာ အႏိုင္ပိုင္းေနခဲ့မည္သာျဖစ္ပါသည္။
ယခု ကၽြန္ေတာ္အရက္ဆိုင္ ေတြကို တစ္ခါတရံေရာက္တတ္ဆဲျဖစ္သည္။
သူငယ္ခ်င္းခ်စ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္အတူ
သူတို႔၏အရက္၀ိုင္းမွာ အခ်ဳိရည္တစ္ပုလင္းျဖင့္ ေဘးက ထိုင္ေပးစျမဲျဖစ္သည္။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္ႏိုင္ဖို႔သာအဓိကျဖစ္ပါသည္။
မေကာင္းမႈကို မိမိျပဳလွ်င္ မိမိသည္ပင္ ပူပန္ညစ္ညဴးရ၏။
မေကာင္းမႈကို မိမိမျပဳလွ်င္ မိမိ သည္ပင္ စင္ၾကယ္၏။
စင္ၾကယ္ ျခင္း၊ မစင္ၾကယ္ျခင္းကို မိမိ သည္ပင္ ျပဳလုပ္၏။
တစ္ေယာက္ေသာ သူသည္ အျခားသူတစ္ေယာက္ကို
ကိေလသာ အညစ္အေၾကးမွ စင္ၾကယ္ေလေအာင္ မသုတ္သင္ႏိုင္။
(ဓမၼပဒ)
ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈပါ။ ဒီစာကိုေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္တြင္းမွာ အသည္းေရာ အဆုတ္ေရာ ပ်က္စီးယိုယြင္းေနခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။ လူကိုယ္တိုင္လည္း ပ်က္စီးခဲ့ဖူးပါၿပီ။
နံနက္မိုးေသာက္လွ်င္ အေရွ႕အရပ္မွာ ေရာင္နီျဖာပါလိမ့္မည္။ ။
ဥကၠာကိုကို
7DayNews ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ(၁၀)၊အမွတ္(၆)၊ ဧျပီ-၂၈၊၂၀၁၀။
